Comments are off for this post

Da li je nauka pronašla Boga?

Intelektualne veličine svijeta bile su prosto zapanjene! Ono što su čuli ne može biti istina! Devetog decembra 2004. godine, Asošijeted Pres saopštio je vijest da je britanski filozof Entoni Flu /Flew/, koji je bio glavni zagovarač ateizma tokom pola vijeka, promijenio mišljenje i zaključio da Bog mora da postoji. Flu je krenuo tačno u suprotnom pravcu u odnosu na sekularnu filozofiju koja dominira u većini današnjih naučnih krugova.
Svakako, Fluov dramatičan zaokret nije bio preobraćanje u neku od tradicionalnih religija. On vjeruje u jednog Boga koji mora da je stvorio ono što nalazimo, a ne u Boga koji je dao neko natprirodno otkrivenje o sebi, kao što je Biblija (mada on kaže da je otvoren za mogućnost da je Bog možda otkrio sebe).
Flu je čuven. Napisao je nekih dva tuceta knjiga o filozofiji i nazivali su ga najuticajnijim ateističkim filozofom na svijetu. Dakle, zašto se takav jedan dobro poznat i istaknut mislilac preokrenuo i izjavio da Bog mora da postoji? Odgovor je jednostavan. On je to učinio zbog naučnih podataka. Nauka, koja danas odbacuje Boga kao objašnjenje za prirodu, pruža gotovo neodoljive činjenice da Bog postoji. U jednom intervjuu, Flu je rekao: “Mislim da su najupečatljiviji argumenti za Božje postojanje oni koje potkrjepljuju nedavna naučna otkrića.”
Flu se naročito poziva na “reproduktivnu snagu” živih stvorenja, za koju evolucionisti nisu dali objašnjenje. “Meni sada izgleda”, kaže on, “da su rezultati pedesetogodišnjeg istraživanja DNK obezbijedili materijal za novi i izuzetno snažan argument u prilog dizajna /određenog plana/.” Flu je bio voljan da sruši dominantnu ali restriktivnu naturalističku (mehanicističku) filozofiju nauke koja isključuje Boga, zato što je prihvatio da činjenice iz prirode govore same za sebe – i da te činjenice ukazuju na neophodnost postojanja Boga. Po Fluovim sopstvenim riječima, on “je morao da krene tamo kuda vodi očigledan dokaz.”
Najzagonetniji problem s kojim se suočava evolucionistička nauka jeste porijeklo života. Posle jednog vijeka istraživanja i predlaganja raznih vrsta scenarija, nije se pojavio nijedan vjerodostojan model. Problem je danas još mnogo akutiji nego decenijama ranije, zato što u živom svijetu otkrivamo sve komplikovanije sisteme, koji su složeni i neće funkcionisti ukoliko nisu prisutni i ostali djelovi. To se ponekad naziva nesvodivom složenošću i predstavlja glavni kamen spoticanja za postepeni evolucioni proces, zato što ne postoji evolucionistička vrijednost preživljavanja ukoliko svi neophodni djelovi ne budu prisutni. Proizilazi da je većina sistema u živim organizmima baš takve vrste, što Boga čini suštinski bitnim za nastanak bilo koje vrste života.
Najjednostavniji oblik nezavisnog života jeste majušni mikrob zvani mikoplazma, a on je nevjerovatno složen. Njegov DNK sadrži preko pola miliona bita informacija, koje, preko genetskog koda, diktiraju formulu za skoro pet stotina proteinskih molekula koji obavljaju mnoštvo suštinskih, specifičnih hemijskih funkcija u mikrobu.
I samo jedan proteinski molekul nevjerovatno je složen. Često je uključeno nekoliko stotina uzajamno povezanih aminokiselina, i ne smije doći do mnogo variranja ukoliko se želi da protein normalno funkcioniše.
Molekularni biolog Herbert Jouki /Yokey/ , sa Kalifornijskog univerziteta u Berkliju, procijenio je da bi bile potrebne 1023 godine (10 praćeno sa 22 nule!) da bi se proizveo specifičan protein, čak i kad bi okeani već bili dobro snabdjeveni aminokiselinama! Da to drugačije kažemo, period od skoro pet milijardi godina, kolika je prema geolozima starost Zemlje, deset hiljada milijardi puta kraći je od vremena neophodnog da se proizvede jedna specifična vrsta proteinskog molekula! Ipak, mnoge vrste proteinskih molekula moraju biti prisutne u isto vrijeme i na istom mjestu kako bi život mogao da nastane. Proteinski molekuli su veoma osjetljivi, tako da do pojave drugog specifičnog proteinskog molekula postoje veliki izgledi da se prvi raspadne, i tako spontani nastanak života učini u suštini nemogućim.

A onda i DNK!

Proteini su samo početak problema za spontani razvoj života. DNK je mnogo složeniji od proteina; ćelije pak moraju imati DNK da bi proizvele proteine – a proteini su potrebni za proizvodnju DNK! Život iziskuje i jedno i drugo. Dakle, bilo bi nemoguće da se život razvije bez ovo dvoje. Pored proteina, život zahtijeva masti i ugljene hidrate i mnoge druge specijalizovane strukture koje nalazimo u živim ćelijama. Štaviše, život traži genetski kôd da bi uopšte funkcionisao. Međutim, kako bi nasumični evolucioni procesi mogli proizvesti složeni genetski kôd? Kôd je beskoristan sve dok DNK koji ga diktira i specijalni molekuli koji ga očitavaju svi ne usvoje i “razumiju” isti jezik.
Reprodukcija je jedan od glavnih karakteristika živih organizama – a ona je nevjerovatno složena. Reprudukcija zahtijeva  kopiranje svih neophodnih djelova ćelije, u protivnom novi organizam neće preživjeti. Ponekad taj proces može biti prilično sofisticiran. Na primjer, kad se DNK kopira za novu ćeliju ili organizam, može doći do grešaka u kopiranju informacija. Greške su dosta česte tako da život ne bi bio moguć kad ne bi postojao sistem za korigovanje i redigovanje. Svaka ćelija sadrži komplet proteina koji provjerava novi DNK koji je proizveden, i ukoliko je došlo do greške u kopiranju, on se uklanja i zamjenjuje ispravnom verzijom. Evolucija ne može da objasni porijeklo ovog neophodnog procesa.
Složenost je još veća kod viših organizama. Organe poput oka, sa složenim sistemima akomodacije, ili mozga, sa vezama kojih ima na milijarde, takođe treba objasniti. Tokom cijelog evolucionog procesa, potrebne su mnoge hiljade novih vrsta proteina, od kojih su neki vrlo različiti u odnosu na ostale. Ali sada, u prosjeku, milijarde godina predložene za evoluciju predstavljaju odveć kratko vrijeme da se proizvede čak jedna specifična originalna vrsta proteinskog molekula. Čini se da je Bog apsolutno bitan!

Čudna kombinacija!
Onakva kakva se danas praktikuje, nauka je pošteno traganje za istinom o prirodi kombinovano sa sekularnom filozofijom koja isključuje Boga. Danas je naučna zajednica toliko privržena snažnom mehanicističkom, naturalističkom gledanju na stvari da se uključivanje Boga kao faktora za objašnjenje smatra nenaučnim. Bog danas nije dozvoljen kao moguće naučno objašnjenje. Ovo protivrječi uobičajenoj slici koju imamo o nauci kao otvorenom traganju za istinom, koje slijedi činjenice što se tiču prirode pa ma kuda ga to odvelo. Taj snažni sekularizam u nauci postoji uprkos činjenici da 40 posto naučnika u Sjedinjenim Državama veruje u Boga koji odgovara na naše molitve, 45 posto ne vjeruje u to, a 15 posto nije sigurno. Izgleda da ono što neki naučnici vjeruju i ono što objavljuju kad zauzimaju naučni sekularni stav može biti veoma različito.
U prošlim vjekovima, nauka nije bila sekularna filozofija. Neki od najvećih naučnika svih vremena, kao što je Ser Isak Njutn, uključivali su Boga u svoja objašnjenja o prirodi. Drugi vodeći naučnici koji su pomogli u postavljanju temelja savremene nauke, kao što su Kepler, Lineus, Bojl, Galilej i Paskal, svi su vjerovali u Boga koji aktivno djeluje u prirodi, i povremeno se u svojim naučnim spisima pozivali na Boga. Oni nisu vidjeli nikakav sukob između Boga i svojih otkrića, jer su vjerovali da je upravo Bog uspostavio prirodne zakone koji omogućuju naučne studije. Oni su dokazali kako dobra nauka i Bog mogu raditi zajedno. Sada je, međutim, pravilo da morate pokušati da sve objasnite materijalistički, bez Boga.
Da rezimiramo: Cjelokupna složenost koja se zapaža u živim bićima ukazuje da je Bog Stvoritelj neophodan. To je ono što je Entoni Flua ubijedilo da mora da postoji Bog. Bog izgleda bitan da objasni ono što je nauka pronašla. Zapažanja o proteinima i DNK su sva ponovljiva, a to obezbjeđuje visokokvalitetni naučni dokaz o Bogu. Nažalost, sekularni idealizam u nauci toliko je snažan da naučna zajednica danas uglavnom odbacuje ideju o Bogu dizajneru. Važno je shvatiti da je to odbacivanje zasnovano na sociološkim i teološkim faktorima, a ne na naučnim činjenicama.

Gary Habermas and A. Flew, “My pilgrimage from Atheism to Theism: A Discussion Between Antony Flew and Gary Habermas”, Philosophia Christi 6 (2004) 2:197-211
Isto, 202.
Isto, 198.
M.J. Behe, Darwin s Black Box: The Biochemical Challenge to Evolution (New York: Touchstone, 1996).
E. J. Larson and L. William, “Scientists Are Still Keeping the Faith” Nature 386 (1997) 435,436. Kasniji pregled Nacionalne akademije nauka pokazuje niži procenat vjerovanja u Boga za tu veoma malu, ali vodeću grupu naučnika.

Comments are closed.